ضوابط طراحی مجتمع های مسکونی

ضوابط بلند مرتبه سازی و طراحی مجتمع های مسکونی

بافتهای متراکم و فرسوده امروزه بخشهای قابل توجهی از شهرهای بزرگ ما را تشکیل می دهند . وجود ویژگیهایی نامطلوب همچون کاربریهای ناسازگار، تراکم ترافیک، تراکم شدید جمعیت، وضعیت ناسالم زیست محیطی، کمبود تسهیلات اجتماعی و خدمات شهری مدیریت شهری را به سمت اجرای برنامه های نوسازی و بازسازی این مناطق سوق داده است . بلند مرتبه سازی بدلیل داشتن امتیازاتی از قبیل استفاده بیشتر و بهتر از سطح زمین در شهرها، تامین فضای باز و محیط زیست بهتر می تواند یکی ازراهکارهای موثر در جهت ارتقای کیفی وضعیت مناطق متراکم و فرسوده شهری بشمار آید.

در یک مجتمع مسکونی بلندمرتبه موارد زیر جای داده میشوند:
۱.واحدهای مسکونی متنوع تا ۸۰ واحد مسکونی
۲.به طور تقریبی :
۴۰% واحدها ۳ خوابه ۵۰% ۲خوابه و ۱۰ % ۴ خوابه
۳.فضاهای ورودی به هر بلوک و سرسراهای تقسیم فضای محدود
۴.واحد سرایداری و نگهبانی
۵.پارکینگ ساکنین و مهمانان
۶.تاسیسات گرمایشی و سرمایشی
۷.فضاهای ورزشی
۸.فضای بازی کودکان
۹.سالن اجتماعات
۱۰.استخر و فضاهای خدماتی

بلند بودن ساختمان یک امر نسبی است و از جنبه های مختلف تعاریف گوناگونی برای ساختمانهای بلند مرتبه ارائه شده است. برنامه ریزان و طراحان شهری غالبا ساختمانهای ده طبقه به بالا را ساختمان بلند اطلاق مینمایند و ویژگی ساختمان بلند را آن می دانند که حداقل یک نمای طراحی شده آن نمایانگر تعداد طبقات متعدد آن باشد. به عبارت دیگر یک نمایشگاه، کارخانه و یا هر ساختمان با ارتفاع زیاد در این تعریف نمی گنجد.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *